poniedziałek, 5 maja 2014

Rozdział 28


* oczami Liv*
 Obudziłam się o piątej, ponieważ miałam koszmar.


 Gdy otworzyłam oczy przy moim łóżku stała Alex:
- Ej Liv co się stało?
 Przytuliłam się do niej.
- Miałam koszmar i nie mogę spać.
- Tak samo jak ja. Niech zgadnę, z Joshem?
- Yhym, a ty pewnie nie możesz spać przez Maxa?
- Tak - powiedziała wzdychając i siadając obok mnie.
- Ale to życie jest trudne, czy zawsze już tak musi być?
- Chyba tak.. Idź spać Liv..
- Ty też. Jesteś najlepszą siostrą na świecie Alex - powiedziałam i uśmiechnęłam się.
  Nadal myśląc o całej sytuacji po kilku minutach zasnęłam.

*oczami  Alex*
 Po rozmowie z Liv położyłam się do łóżka. Nie mogłam zasnąć, więc poszłam po kuchni aby napić się kawy.  Wszyscy spali, a ja siedziałam smutna i rozmyślałam.


 O 6 moi rodzice wstali. Zdziwili się, że już nie śpię a ja im powiedziałam, ze nie mogę spać. Rozmawiałam z nimi w kuchni. Gdy zjedli śniadanie poszli się ubrać i wyszli do pracy. Niedługo po ich wyjściu przyszło moje rodzeństwo. Siedzieliśmy wszyscy i gadaliśmy. Po minie siostry, ona nie była zadowolona. Potem poszłam do łazienki i ubrałam się:


 Wychodząc z łazienki poszłam do pokoju i włączyłam laptopa.
 *oczami Liv*
  Gdy zjadłam śniadanie poszłam do łazienki i założyłam to:

 Następnie poszłam do salonu. Cały czas myślałam o tym śnie. Godzinę później przybiegła Alex i powiedziała, że Olivia chcę się z nami spotkać. Zgodziłyśmy się i poszłyśmy do niej. W drodze Alex pisała z Nill'em a ja z Harry'm. Na miejscy była Olivia, Kelly i Maddy. Przywitałyśmy się i Olivia powiedziała:
- Liv, chciałyśmy z Kelly cię przeprosić za wczoraj. Chciałyśmy, żebyście sobie wszystko wyjaśnili. Naprawdę przepraszamy cię.
- On już dla mnie nie istnieje. Wiem,że chcecie dla mnie jak najlepiej, wiec wybaczam wam - po tych słowach przytuliłam je. 
- To co laski, idziemy do naszej ulubionej kawiarni? - dodała Alex
- No pewnie ! - powiedziałyśmy chórem.

*oczami Niall'a*
  Tego dnia obudził mnie Zayn i Harry. Była już 8 wiec wstałem i poszedłem do kuchni. Po wspólnym śniadaniu poszedłem do łazienki.   Gdy wyszedłem zacząłem pisać z Alex. Potem razem z chłopakami poszliśmy się kąpać w basenie.
*oczami Kelly*
 Po wyjściu z kawiarni poszłyśmy na spacer. Nagle z zakrętu wyskoczył samochód. Strasznie szybko jechał. Był to ułamek sekundy. Nie wyhamował i potrącił  Alex. Kierowcą był pijany mężczyzna. Nie zatrzymał się, lecz Maddy spisała numer. Liv bez wahania zadzwoniła po karetkę a ja i dziewczyny podbiegłyśmy do Alex. Próbowałyśmy jej pomóc, ale ona zemdlała. Zaraz potem przyjechała karetka i zabrała ją. Liv z nią pojechała.
*oczami Liv*
  W karetce cały czas mówiłam do Alex, lecz ona się nie odzywała. Zaczęłam płakać.


Zadzwoniłam do rodziców a potem do chłopaka Alex:
- Niall? - płakałam cały czas
- Liv? Coś się stało? - powiedział przerażony.
- Alex... ona miała wypadek. Przyjedź do szpitala.
  Rozłączył się.
*oczami Niall'a*
 Po krótkiej rozmowie z Liv powiedziałem wszystko chłopakom. Harry postanowił, że pojedzie ze mną. Miałem już łzy w oczach. Nie wiedziałem co jest z moją Alex. Strasznie się o nią bałem. Była dla mnie najważniejsza. Po paru minutach byłyśmy w szpitalu. Wybiegłem z samochodu.  Na korytarzu zauważyłem płaczącą Liv i jej rodziców. Blondynka podeszła do mnie, przytuliła i powiedziała:
- Dobrze, ze jesteś.
- Liv, co się stało?
- Gdy wychodziłyśmy z kawiarni zza rogu wyskoczył samochód. Nie zdążył wyhamować...
 Bardzo się przejąłem, nie wiedziałem co się z nią dzieje.
- A mogę do niej wejść?
- Nie, lekarze tam są.
  Usiadłem na krześle i martwiłem się o nią.
*oczami Harr'ego*
  Wysiadłem z samochodu i pobiegłem do szpitala. Zobaczyłem moją dziewczynę, jej rodziców i załamanego Niall'a. Liv podbiegła do mnie i przytuliła się.



- Nawet nie wiesz jak cieszę się że tobie nic nie jest.
- Ale to powinnam ja pod ten samochód wpaść a nie ona. - zaczęła jeszcze bardziej płakać.
- Liv... Nie martw się, zobaczysz, wszytko będzie dobrze..

Powiedziałem, po czy pocałowałem ją.  Potem razem usiedliśmy i czekaliśmy aż wyjdzie lekarz.
*oczami Liv*
 Siedzieliśmy już godzinę, półtora.. Aż nagle wychodzi lekarz. Mama od razu się pyta:
- Panie doktorze, i co będzie z naszą córką.
- Miała duże szczęście, lecz musi zostać 2 tygodnie w szpitalu.Niestety ma złamaną nogę.
- A czy można do niej wejść? - dodał Nialler.
-Tak, ale pojedynczo
- To ja pierwszy - powiedział niebieskooki.
*oczami Niall'a*
Wszedłem przerażony do sali. Alex była nieprzytomna, więc byłem cicho. Usiadłem i złapałem ją za rękę.



 Zacząłem do niej mówić.
- Alex, obiecuje ci, że z tego wyjdziesz. Wszystko będzie dobrze. Mamy siebie. Proszę, obudź się. Alex. Kocham Cię.
 Wtedy cichym głosem wykrztusiła:
- Niall? Jesteś tu?
- Tak, jestem przy tobie.
- Kocham Cię.
- Ja ciebie też. Nie martw się będzie dobrze.
- Ale Niall... ja nie czuje prawej nogi.
- Lekarz powiedział, ze masz ją złamaną. 
  Gdy wypowiedziałem te słowa, Alex zaczęła płakać.


- Ej Alex, nie płacz.
- Niall, przecież nie będę mogła już tańczyć. Chciałam iść potem do szkoły tanecznej, całe życie zrujnowane...
- Nie mów tak, masz przecież mnie. Zobaczysz jeszcze będziesz tańczyć. - podszedłem do niej bliżej i przytuliłem.
- Kocham Cię - szepnęła i pocałowała mnie.
  Potem rozmawialiśmy jeszcze 5 minut i potem poszli do niej rodzice. Ja siedziałem z Liv i Harry'm na korytarzu.
*oczami Liv*
 Gdy wyszedł Niall weszli rodzice. Blondas wszystko nam opowiedział. Zaczęłam płakać, cały czas wtulona w Hazzę. Po 20 minutach wyszli rodzice i wtedy poszłam ja z Harry'm:
- Alex.. Jak się czujesz? - powiedziałam i przytuliłam ją.


- Nie najlepiej...
- Ale nie martw się. wszystko będzie w porządku - dodał Harry.
- Nie wiem.. Przecież już nie będę tańczyć.
- Będziesz siostra.. Noga się zregeneruje. Będzie ok.
-Dziękuje, że przyszliście.
- Dla ciebie wszystko Alex - dodałam.
  PO godzinie wyszliśmy. Mama chciała, żebym z nimi pojechała, ale postanowiłam, ze pójdę do chłopaków.  W samochodzie rozmawialiśmy o tym co się wydarzyło.  W pewnym momencie przytuliłam się do Hazzy i pocałowałam go. 


Gdy dojechaliśmy,weszliśmy do środka. Chłopaki od razu przybiegli i spytali się:
- Ej i co z nią?
- Chyba dobrze, jednak ma złamaną nogę. - powiedziałam smutnie.
- Ej.. nie martw się Liv. Alex wyzdrowieje. - powiedział Lou.
- Mam taką nadzieje.
  Potem wszyscy poszli do salonu a ja poszłam się położyć w pokoju Harr'ego.
*oczami Alex*
Jestem w szpitalu. Dokładnie nie pamiętam co się stało. Byłam w śpiączce, lecz gdy wszedł Niall po paru minutach wybudziłam się. Nie czułam jednak jednej z nóg, a gdy blondyn powiedział, że mam ją złamaną załamałam się. Kocham taniec i miałam dawać  do szkoły tanecznej a przej wypadek już nie będę tańczyć. Moim bliscy mówią inaczej. Chciałabym aby to był tylko sen, że za moment obudzę się obok mojego chłopaka. Jednak tak się nie stało. Godzinę później gdy leżałam zapukał ktoś do drzwi sali. Widziałam tylko przez szybę bukiet pięknych róż.

 Zza nich wyłonił się przystojny blondyn:
- Witam Alex!
- Hej Niall! - powiedziałam z chrypką.
- To dla ciebie.
- Kochanie, nie musiałeś..
- Ale chciałem..
- Dziękuje, że przyszedłeś- Od teraz będę do ciebie codziennie przychodził.
- Jesteś taki kochany..
- Wiem skarbie. - powiedział i pocałował mnie w czoło.
 Gdy włożył róże do wazonu, usiadł obok mnie i rozmawialiśmy. On był naprawdę kochany. Mam wielkie szczęście mając takiego słodkiego, opiekuńczego, mądrego i przystojnego chłopaka jak on. Był dla mnie najważniejszy, tak ja dla niego. Kochałam go najmocniej. Wiedziałam, że nigdy mnie nie opuści.
*oczami Liv*
 Gdy się obudziłam zauważyłam śpiącego obok mnie loczka. Spał więc nie chciałam go budzić. Jednak gdy tylko wstałam on złapał mnie za rękę i zaciągnął do łóżka. Powiedziałam:
- Hazz! Myślałam, że śpisz.
- Hahaha. Nie, nie śpię. A ty gdzie idziesz?
- Na dół zobaczyć co robią.
- Oj zostań. A potrzebuje cię bardziej niż oni. - zaśmiał się.
- Wiem, wiem.
  Leżeliśmy razem przez dłuższą chwilę. Harry opowiadał mi różne dowcipy z których się śmiałam, mówił jak mnie kocha. Po 40 minutach wstaliśmy i poszliśmy do ogrodu. Usiedliśmy na huśtawce i rozmawialiśmy. Gdy mnie całował ja bawiłam się jego loczkami. Nagle przyszedł Liam i powiedział:
- Witam zakochanych. Zabieram Romeo na próbę.
- A ja z tobą nie idę.
- Idziesz idziesz.
- Ja zostaje!
- Oj Hazz idź. Potem się spotkamy!
- Nie.
  Powili ściągałam go z huśtawki i szłam z nim do busa One Direction.
- Liv, nie chcesz, żebym został.
  Wtedy oparłam go o drzwi, tak aby nie zauważył i położyłam ręce na jego torsie. Zayn otworzył drzwi a ja wepchnęłam Harr'ego. 
- To był podstęp.

 - podbiegł do mnie i zaczął mnie łaskotać.
- Ej pomocy!! - Chłopaki stali i się na nas patrzyli. Wpadli w wielki śmiech. Gdy zielonooki się opanował zapytałam:
- Lou, gdzie Niall?
- U Alex. Właśnie po niego jedziemy.
-  Mogę jechać z wami ? To pójdę od razu do niej
- Jasne.
  Usiadłam z Hazz na górze busa. Przytuliłam się i rozmawialiśmy. Kilka minut później byliśmy na parkingu szpitalnym.  Poszłam po Niall'a i siostry. Gdy wchodziłam do środka zobaczyłam Dylana. Przywitałam się:
- Hej Dylan! Co tu robisz?
- Mama zadzwoniła, ze Alex jest w szpitalu, więc powiedziałem cioci, żeby mnie tu przywiozła.
- To chodźmy!
 Gdy byliśmy w sali Niall siedział u Alex.  Powiedziałam mu, że chłopaki na niego czekają. On poszedł a ja i Dylan zostaliśmy przy Alex. Bardzo się ucieszyła, że ją odwiedziliśmy. Blondynka była chyba weselsza niż przy pierwszym spotkaniu tutaj. Dylan walił sucharami by ją rozweselić. Uwielbiam jej śmiech i cieszę się, że jest jej lepiej. Gdy nasz brat poszedł do szpitalnego barku mogłam porozmawiać z nią:
- Widzę, że jest ci lepiej. Nawet nie wiesz jak bardzo się bałam.
- Jesteś kochana. Bardzo mnie wspieracie.
- Chcemy twojego dobra. Niall, też się bardzo przejął, tak jak reszta. Jutro przyjdą do ciebie dziewczyny.
- To super. A co tam u ciebie?
- Wszystko w porządku. Dobrze, że jest Harry, mam w nim wsparcie.
- Bardzo się cieszę, że jesteście razem. 
- Niall też cię bardzo kocha. Widać to po nim i po tobie również.
- Bardzo
  Później przyszedł nasz brat. Siedzieliśmy jeszcze trochę i potem przyjechał nasz tata. Pożegnaliśmy się i wyszliśmy. W domu zjedliśmy kolacje i umyliśmy się, a potem poszliśmy do swoich pokoi. Przed snem popisałam jeszcze z Harry'm i Kelly i potem usnęłam. Było za dużo wrażeń jak na jeden dzień.
*oczami Alex*
 Bardzo się cieszyłam, że do mnie przyszli. Kocham ich, i wiem, że nigdy mnie nie zawiodą. Moja siostra i mój chłopak pomagają mi jak umieją. Dziękuje im za to. Rodzice też starają się pomóc. A mój młodszy brat, jest milszy i chciałabym aby tak zostało. Byłam bardzo zmęczona, więc jak już wszyscy wyszli zasnęłam.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz