niedziela, 8 czerwca 2014

Rozdział 45


*Oczami Alex*
    Następnego dnia obudził mnie dźwięk SMS'a. Otworzyłam oczy, zerknęłam na wyświetlacz była 7.00, dostałam SMS'a od Dawida : Dzień Doberek Śpiochu :* Dzisiaj próba głosu, tam gdzie wczoraj. 10.00.  Powoli wstałam i ruszyłam w stronę łazienki. Tam odświeżyłam się, uczesałam i ubrałam.


Zeszłam na dół i zobaczyłam rodziców już ubranych i rozmawiających. Usiadłam obok nich.
- Cześć. O czym gadacie.? - zapytałam z uśmiechem
- Cześć córciu. Rozmawiamy o Tobie.. - powiedziała mama
- O mnie.? Po co.? - zapytałam ze zdziwieniem  patrząc na nich

 - Jak wyjedziesz w trasę z Dawidem, świat Cię pokocha, masz cudowny głos, więc masa menagerów będzie chciało z Tobą współpracować..będziesz chciała to kontynuować, a co ze szkołą.? - zapytał tata
- Sama nie wiem, może to będzie jednorazowe.? A może nie. Nie wiem, to okaże się w trakcie.
- Tylko pamiętaj z każdą Twoją decyzją będziemy szczęśliwi. A my już idziemy. Paa - powiedziała mama i wyszli z domu.
*Oczami Liv*
  Wstałam po 9.20. Poszłam do łazienki i umyłam się. Przez 15 minut stałam przed szafą i wybierałam w co mam się ubrać, aż nogi mnie zabolały. W końcu wybrałam.


 Zeszłam na dół i zobaczyłam Alex siedzącą na kanapie, oglądającą TV i jedzącą.
- Cześć Alex. Co tam.?
- Hej Liv. Dobrze a u Ciebie.?
- Też. Zjadłaś już śniadanie.?
- Tak. Masz tam naleśniki robione przeze mnie. - podkreśliła.
- Dziękuję.
Usiadłam na krześle i zaczęłam jeść. Było bardzo smaczne. Gdy już zjadłam była 10.45. Alex poszła na próbę głosu z Dawidem. Po chwili jej nie było. W domu była błoga cisza. Nagle z góry krzyknął Dylan:
- Liv, Alex gdzie jest szampon.?!!!
- Skończył się.!
-Co.!!? Pójdziesz mi po niego do sklepu, proszę.!
- No dobra.
  *Oczami Dylana*
 Gdy Liv wyszła do sklepu po szampon, który ona i Alex skończyły ja czekałem na nią z pianą na głowie w kuchni. Po 20 minutach przyszła. Ja poszedłem do łazienki, umyłem się i przebrałem. O 11.00 poszedłem do kuchni, aby coś zjeść. Po zjedzeniu naleśników odstawiłem talerz do zmywarki.
- Dylan idziemy do Skateparku.? - zapytała Liv
- Razem.? OK.
- Razem, razem. - zaśmiała się
Wzięliśmy deski i poszliśmy. Tam Liv uczyła mnie swoich trików.

 *Oczami Alex*
  Śpiewaliśmy już ponad godzinę przy tym bawiąc się. Po godzinie postanowiliśmy, że odpoczniemy. Poprosiłam Dawida, aby mi podał wodę z torby, która była w szatni. Czekałam już 5 minut, 10, 15. Wstałam zobaczyć co się dzieje. W szatni zobaczyłam Dawida trzymającego i czytającego mój "Zeszyt do moich własnych piosenek".



- A mówiłaś, że nie umiesz pisać piosenek. - powiedział uśmiechnięty Dawid.
- Bo nie umiem. - wyrwałam mu zeszyt.
- Spodobała mi się piosenka "Marzenia". Kiedy pisałaś.?
- Naprawdę.? Wczoraj.
- Możemy tą i kilka innych Twoich piosenek zaśpiewać na koncercie i to nie jednym. Takich jak: "Miłość", "Przyjaźń", "Marzenia", "Zaufanie", "Radość" "Ty i Ja", "My na Zawsze".
- To chodź nauczę Cię.
Poszliśmy uczyć się piosenek mojego wykonania.
* Oczami Horan'a*
  Była już 14.00 a Alex nadal nie odbierała ode mnie telefonu. W sumie dzwoniłem do niej 39 razy i napisałem 10 SMS'ów. Byłem wściekły i martwiłem się o nią. Zadzwoniłem do Liv, aby się dowiedzieć gdzie jest Alex. Młodsza siostra powiedziała, że jest  z Dawidem na próbie. Podała mi adres i pojechałem tam. Wszedłem do sali, gdzie dochodziła muzyka. Gdy wszedłem do sali zobaczyłem, Dawida i Alex jak patrzą sobie w oczy i śpiewają.
*Oczami Dawida*
  Gdy Niall nam przerwał przestałem grać a Alex śpiewać.
- Co tu się dzieje.?! - krzyknął Niall
- Emm..może ćwiczymy.? - powiedziała odważnie Alex
- Czy patrzenie w oczy i słodkie uśmieszki to jest ćwiczenie.?!  Dzwoniłem do Ciebie 39 razy a Ty nawet nie odbierzesz. Zamiast odebrać wolisz sobie niby "ćwiczyć"- warknął Niall
- Niall.! Miałam wyłączony telefon.! Ale teraz to bez znaczenia. Koniec ćwiczeń.
Pożegnałem się z Alex i zostawiłem ich samych.
*Oczami Alex*
  - Jak przyszedłem to koniec ćwiczeń, tak.?
- Tak i wszystko zepsułeś. Chyba tak jak zawsze...
- Co.?! Ja.?! To Ty zawsze wolisz spędzać z kimś innym czas niż ze mną..- powiedział i podszedł do mnie
- Wiesz, Niall.? Zakochałam się w kochającym, miły, mądrym i sympatycznym chłopaku,który nie jest zazdrosny, a Ty teraz taki jesteś... - powiedziałam, wzięłam torbę i wyszłam.
*Oczami Liv*
Była już 16.00 a Alex nie było w domu. Razem z chłopakami czekaliśmy na nią i Niall'a. Po 5 minutach weszła Alex z Niall'em.
- Alex, przepraszam. Nie chciałem - powtarzał Horan.
A Alex nic nie odpowiadała, rzuciła torbę w kąt i pobiegła na górę.
- Co się stało.? - zapytałam
- Mała sprzeczka... -powiedział Niall

- Och Niall..nie możesz być taki zazdrosny przecież wiesz, że Alex kocha Cię najbardziej na świecie.. -powiedział Harry.
- No wiem, wiem, ale to jest silniejsze ode mnie, chcę ją chronić.
Minęła godzina a Alex nie wychodziła z pokoju. Byliśmy głodni, więc Liam zrobił nam jedzenie. Niall postanowił zanieść je Alex.
*Oczami Alex*
Ktoś zapukał i wszedł. Był to Niall. Przyniósł mi jedzenie, postawił je na biurku i usiadł obok mnie.
- Kochanie nie chciałem, przepraszam.
- Niall i jest znowu ta sama historia...nie rozumiem już tego wszystkiego..
- Proszę, pogódźmy się, jutro wyjeżdżasz na miesiąc..nie chcę żebyśmy się tak pożegnali..- Gdy to powiedział pocałował mnie.



Wybaczyłam Mu, ponieważ kocham go najbardziej na świcie i nie mogę się na niego gniewać.
Gdy zeszliśmy każdy klaskał. Widać jak się cieszą, że pogodziliśmy się. Była już 18.30. Graliśmy w PS3, wygłupialiśmy się. Po godzinie chłopaki poszli a ja poszłam się myć, ponieważ jutro był bardzo ważny dzień. O 21.00 usnęłam
*Oczami Liv*
  Była 20.00. Poszłam się umyć i przebrać. Poszłam spać chwilę po Alex, to była bardzo dziwny, lecz przyjemny dzień.
















Brak komentarzy:

Prześlij komentarz