Po kilku dniach nagrań w końcu miałam wolne. Były to już ostatnie 2 dni w Hiszpanii, więc trzeba było je wykorzystać. Całe miasto Madryt zwiedziłam już z Dawidem, ale teraz mam nadzieję, ze wybierzemy się z Michaelą na zakupy. Jak zwykle wstałam dość wcześnie bo o 7:50. Wygramoliłam się z łóżka i poszłam po telefon, aby zamówić śniadanie. W tym czasie poszłam do łazienki ogarnęłam się i ubrałam:
Wychodząc usłyszałam dzwonek do drzwi. Przyszło moje jedzenie. Gdy tylko je odebrałam zaczęłam jeść. Po śniadaniu napisałam do Michaeli:
" Hejka! Idziemy na zakupy?"
Po kilku minutach dostałam odpowiedź:
"Chętnie. Za 30 min?"
Zgodziłam się. Miałam, więc pół godziny. Chwyciłam znów za telefon i wybrałam numer Niall'a. Pierwszy sygnał..... odebrał!
- Siemka słońce! Jak tam?
- Hej Niall! No jest wspaniale.
- Bardzo się cieszę! A kiedy wracasz?
- Już za dwa dni.
- No to już się nie mogę doczekać!
- Ja też. Co robicie?
- Aktualnie nic. Paul dał nam dzisiaj dzień wolny. Robimy dzisiaj wypad na gokarty, a wieczorem na imprezę.
- To ciekawie się zapowiada.
- A ty co dzisiaj robisz?
- Idę z Miką na zakupy, a Dawid chyba z kolegą, który jest z nami idzie gdzieś. Musze kończyć... Kocham Cię. Pa
- Ja ciebie też. Pa
Po rozmowie z moim ukochanym zerknęłam na zegarek. Była 9:40. Zamknęłam pokój i poszłam po przyjaciółkę.
*Oczami Liv*
Po przebudzeniu się pierwsze co zrobiłam to sprawdziłam godzinę.
Było po dziewiątej. Wyszłam z pokoju i udałam się do kuchni. Tam była mama i tata jedzący śniadanie. Przywitałam się i zaczęłam robić sobie jedzenie. Po 15 minutach usiadłam do nich i zaczęłam jeść kanapki i pojąc koktajl truskawkowo malinowy, który przed chwilą zrobiłam. Kilkadziesiąt minut później Poszłam do łazienki aby się ubrać i umalować.
Idąc już do salonu usłyszałam, ze ktoś puka do drzwi. Od razu wydarłam się do Dylana, aby otworzył. Ten niechętnie podszedł do drzwi i nacisnął klamkę. Nie wiedziałam kto to, wiec siedząc spokojnie przerzucałam kanały w telewizji. Nagle podszedł ktoś za mnie i zakrył mi oczy.
Do moich nozdrzy dotarł zapach męskich perfum. Ale niezwykłych perfum, któ0re należały go jednej osoby. Na myśl przyszło mi jego imię, które wypowiedziałam.
-Harry. - Złapałam za jego ręce i szybkim ruchem obróciłam głowę w jego stronę, a na jego twarzy widniał już uśmiech.
- Witam ślicznotko! - kucnął naprzeciwko mnie i złączył nasze wargi. - Idziemy na spacer?
- Chętnie.- Wstaliśmy oboje i przeszliśmy do przedpokoju. Założyłam buty i ruszyliśmy. Objął mnie w pasie i poszliśmy.
Idąc chodnikiem zapytał:
- Pójdziesz ze mną na imprezę? Chłopaki wpadli na taki pomysł aby się wyrwać w ten wieczór.
- Czemu nie. A do jakiego klubu?
- Do The Savage Club... - Nawet nie zauważyliśmy, ze przez przypadek na kogoś wpadliśmy.
- Przepraszam panią baaar.. - I nagle dziewczyna obróciła się w naszą stronę. Gdy Harry ją zobaczył zaniemówił. Ja również bo poznałam tą dziewczynę. Przecież była to Taylor Swift. Piosenkarka i.. była dziewczyna Hazzy. Widać było jak na nią patrzył..
- Harry? Hej, dawno cie nie widziałam - powiedziała radośnie i przytuliła go. Chciałabym ją w tej chwili uderzyć. Zachowywała się jak by nadal z nim była a ja? Chyba nawet mnie nie zauważyła. Wytargałabym ją za włosy. I wtem odpowiedział jej loczek. Również radośnie... ale dlaczego? Przecież już z nią zerwał. Dlaczego się tak zachowuje.
*Oczami Niall'a*
Po rozmowie z Alex'is poszedłem do salonu, w którym przebywali chłopacy. Byli wszyscy oprócz Harr'ego. jak zwykle. Ale przecież wiedział, że idziemy na gokarty o 12 to pewnie się nie spóźni. My postanowiliśmy iść na siłownię. Chciałem zadbać o formę, więc od razu zacząłem ćwiczyć.

*Oczami Harr'ego*
Rozmawiałem z Taylor i w pewnym momencie katem oka zauważyłem minę Liv. Widać nie podobała jej się Taylor od początku.
- Ej Tay, to jet Liv, moja dziewczyna.
- Cześć - powiedziała oschle po czy tak samo odpowiedziała jej Taylor. Widać, że nie lubią się od razu. Próbowałem jakoś rozkręcić rozmowę ale się nie udało. Pożegnałem się z Tay i odeszliśmy
- Ej, Liv dlaczego się tak zachowujesz? - powiedziałem poważnym tonem.
- Ja? A ty jak się zachowujesz? Przecież to twoja była. Chyba nie powinieneś z nią w taki sposób gadać!
- Zachowujemy się jak koledzy. Coś w tym złego?
- Jak koledzy. Harry przecież z nią zerwałeś!
- No tak zerwałem z nią, ale przecież nie będę się wiecznie na nią obrażać. Chyba mogę z nią zamienić kilka słów co? - próbowałem rozluźnić atmosferę, lecz Liv cały czas było zła.
- Może i zerwaliście, ale ona chyba nadal coś do ciebie czuje. Widziałeś jak jej się oczy świeciły?!
- Ale co z tego... Przecież ja już nic do niej nie czuję, ona jest tylko koleżanką. Mieliśmy iść spokojnie na spacer a nie się kłócić.. - chciałem ja uspokoić lecz to nie działało.
- Z tego spaceru to chyba nic nie będzie. Ja wracam do domu.
- Liv.. Proszę uspokój się..
Odwróciła się i odeszła.
Krzyczałem do niej kilka minut, lecz ona nie odpowiadała. Powoli wracałem do domu i rozmyślałem o całej sytuacji. To była nasza pierwsza poważna kłótnia. Miała trochę racji... Taylor patrzyła się na mnie jak kiedyś.. Ale przecież tego już nie było. ta miłość wyparowała... ale.. Gdy tylko ją spotkałem przypomniało mi się wszystko..To wszystko bolało.. czułem takie coś po raz pierwszy. Bolała mnie również kłótnia z blondynką. Przecież nigdy tak nie było..
*oczami Liama*
Gdy tylko przyszedł Harry ruszyliśmy do busa a potem pojechaliśmy na nasze wyścigi. Hazza usiadł na końcu i wpatrywał się smutny w szybę. Podszedłem i usiadłem obok niego:
- Ej co się dzieję? - zapytałem
- Chodzi o Liv, pokłóciliśmy się a to wszystko było dlatego, że spotkaliśmy Taylor. -wyrzucił na jednym oddechu.
- W każdym związku są kłótnie, musicie się uspokoić i wszystko będzie dobrze. Przejdzie jej.
- Mam taką nadzieje
- Zmieniłem temat i w końcu włączyli się wszyscy. Kilkanaście minut później byliśmy już na torze. Wsiedliśmy w pojazdy i.. ruszyliśmy! Jako pierwszy prowadził Niall a zanim Louis. Potem zmieniło się i na prowadzenie wyszedłem ja a za mną Harry i Zayn. Blondyn próbował wyprzedzać lecz nie udało mi się. Jednak po dwóch godzinach jazdy by koniec. Jako pierwszy Zayn a potem Harry i ja.
Po wyścigach poszliśmy na pizzę. O 17 podwieźliśmy Hazzę do Williams'ów a my pojechaliśmy do domu.
*oczami Alex*
Gdy byliśmy już w galerii zauważyłyśmy fantastyczny sklep. Od razu weszłyśmy i szukałyśmy czegoś fajnego. W nim przesiedziałyśmy ze dwie godziny. Przebierałyśmy się, szukałyśmy dodatków. Ostatecznie zakupiłam kolorowe spodenki i czarny bustier z ćwiekami. Potem poszłyśmy do kolejnych sklepów, gdzie zakupiłam wisiorek, bransoletkę i legginsy galaxy. O 17 zakończyłyśmy poszukiwania ubrań i wybrałyśmy się go MacDonalda, który znajdował się na 2 piętrze. Zamówiłyśmy jedzenie i czekałyśmy w kolejce. Gdy jedzenie było gotowe usiadłyśmy i zaczęłyśmy jeść. W pełni najedzone wyszłyśmy z galerii i poszłyśmy do hotelu. Była 18:30. Gdy oglądałyśmy telewizję i mnie w pokoju ktoś zapukał. Był to Dawid, który chciał nas wyciągnąć na basen. Zgodziłyśmy się i po paru chwilach byłyśmy gotowe. Zjechaliśmy windą na parter a tam był basen. Gdy tylko weszliśmy do wody zaczęły się wygłupy. Uwielbiam ich!
O 20 wyszliśmy i poszliśmy do restauracji na kolację. Gdy zjedliśmy każdy poszedł do swojego pokoju. Przebrałam się i pisałam trochę z Niall'em a potem zasnęłam.
*Oczami Liv*
Byłam zła na Harr'ego. Jak mógł się w ogóle tak zachować!? Nie rozumiem go! Przecież to jego była dziewczyna a nie koleżanka. Czyli ja się mam tak samo zachowywać z Josh'em. Że niby nic się nie stało! Potrzebowałam relaksu. Położyłam się na łóżku i włączyłam MP3. Odleciałam wraz z muzyką... Nagle usłyszałam, że Dylan z kimś rozmawia. Pewnie to Amber. Znów zamknęłam oczy, jedna chwilę potem poczułam na sobie czyjś oddech. Otworzyła szybko oczy. Obok mnie siedział on. Wpatrywał się we mnie swoimi pięknymi, zielonymi oczami. Jednak byłam na niego nadał zła:
- Co ty tu robisz?
- Liv nie krzycz, proszę. Chciałem cię przeprosić. Nie wiedziałem, że tak zareagujesz. - - próbowałem ją uspokoić. - nie wiedziałem że to ona.
- Że nie wiedziałeś to wiem, ale raczej jak się z kimś zrywa to się nie rozmawia.
- Może i tak ale my akurat ze sobą rozmawiamy.
- Bo pewnie coś do niej jeszcze czujesz tak jak ona do ciebie. Przecież wiem, ze zerwaliście bo nie mieliście dla siebie czasu, a to nie to samo co zerwanie z kimś przez poważny powód.
- Ale ja naprawdę nic do niej nie czuje. Tak wiem, że zerwaliśmy przez brak czasu ale zdążyłem o niej zapomnieć. Mamy teraz siebie Liv..
- Rozumiem to ale z nami może być tak samo.
- Nie będzie, zobaczysz. Błagam, zapomnijmy o tym i chodźmy na imprezę.
- O tym nie da się zapomnieć. Jak chcesz to idź sam, nie mam ochoty.
- Liv chodź..proszę..
- Nie nie chcę. A teraz zostaw mnie samą.
- Alee...
- Wyjdź!
Wyszedł z opuszczoną głową, zamykając spokojnie drzwi. Ja wiem, że mnie kocha, ale nie zapomnę, że pewnie i wracają do niego wspomnienia i uczucia jakimi obdarzył Taylor. Z jej reakcji coś czuję, że pewnie będzie chciała aby do niej wrócił, a ja nie mogę na to pozwolić. Kocham go i to bardzo! Nie stanie nam jakaś lafirynda na drodze! A więc, pójdę na tą imprezę. Zrobię to dla Hazzy. Wstałam z łóżka i ruszyłam w stronę szafy i wybrałam coś dla siebie.
Weszłam do łazienki i zaczęłam się przebierać. Gdy skończyłam poszłam już tylko po torebkę i zeszłam na dół. Gdy zamykałam drzwi zerknęłam na zegarek, który wskazywał 20:10. Wiedziałam, że oni już tam są. Szłam gdy nagle zatrzymałam się przed klubem. Czekając w kolejce by wejść dostałam SMS'a on zastrzeżonego numeru. Gdy tylko nacisnęłam aby ją odczytać nie mogłam w to uwierzyć. Łzy napływały mi do oczu. Było mi smutno ale i złość nie dała mi spokoju. Na zdjęciu, które dostałam był Harry całujący się z nią. Stałam w miejscu a łzy kapały mi na wyświetlacz.Chciałam już stamtąd iść ale złapał mnie ktoś za rękę. Gdy tylko się odwróciłam za mną stał Zayn:
- Liv, coś się stało? Czemu płaczesz?
- Nie nic.. Idę do domu.. - jąkałam się a po policzkach spływały kolejne słone krople.
- To odwiozę cię ale powiedź co się stało.
Poszliśmy do samochodu. Ruszyliśmy a w czasie jazdy opowiedziałam mu co się stało. Był już poważny i trochę zły.
- Jak w ogóle mógł on to zrobić!? Przecież sam ostatnio mówił jak cię kocha. To się w głowie nie mieści!
- Widać ją kocha bardziej..
- Muszę z nim o tym pogadać.
- Nie, już nie musisz. Ja nie chcę go już widzieć. A jeszcze dwie godziny wcześniej mnie przepraszał...
- Nie martw się, wszystko będzie dobrze. - próbował mnie pocieszyć.
- Już jesteśmy. To pa.
- Pa.
Wysiadłam i poszłam do domu. Stojąc przed budynkiem, zauważyłam, że w nim jest ciemno. Jak to w sobotę, rodzice u znajomych a Dylan ze swoją dziewczyną. Miałam cały dom dla siebie. Weszłam do środka i od razu pobiegłam do pokoju. Jedyne co chciałam teraz zrobić to wypłakać się w poduszkę. Chciałam pogadać z Alex ale nie udało się. Dzwoniłam chyba z 10 razy ale nic. Znów walnęłam głową o poduszkę i płakałam. Płakałam jak małe dziecko. Jednak po paru minutach zasnęłam.
.jpeg)
*oczami Zayn'a*
Gdy wróciłem do willi nikogo nie było. Oni zostali w klubie. Jednak po godzinie przyszli. Poszedłem się przywitać.
- Ej Liam, coś taki poważny? Coś się stało? - powiedział potem Louis.
- Powinieneś o to spytać Harr'ego - spojrzałem na niego.
- O co chodzi? - powiedział pijany.
- Do klubu szła Liv, chciała się z tobą spotkać.
- Ale nie przyszła, dlaczego?
- Bo dostała zdjęcie od kogoś na którym się całujesz z Taylor. Pod zdjęciem pisało "Twój chłopak nie jest taki idealny." I to jest prawda. Co ci w ogóle do głowy przyszło. Harry!
-Coo? Ja się z nią całowałem? - powiedział i już chyba oprzytomniał - Matko, co ja narobiłem.
-Ale ty tego nie pamiętasz? -zapytał zaskoczony Niall
- No właśnie nie. Musiała mnie dobrze upić. Muszę zadzwonić do Liv.
- Nie wiem czy odbierze. Gdy ja odwoziłem była załamana.
Widać było, że się zmartwił. Nic dziwnego, że zapomniał co zrobił. My poszliśmy do kuchni na kolację. A gdy wszyscy zjedli i odświeżyli się w łazienkach poszliśmy spać.
*Oczami Harr'ego*
Gdy tylko się otrząchnąłem od razu chwyciłem za telefon. Próbowałem dodzwonić się do Liv, ale nic z tego. Wysłałem jej 20 wiadomości, na które nie otrzymałem odpowiedzi. Boże, co ja narobiłem!? Taylor musiała mnie czymś upić ale mocnym, bo nigdy wcześniej się tak nie zachowywałem. Najbardziej się boje tego, że ona mi nie wybaczy. Nie wyobrażam sobie bez niej życia! Leżałem tak jeszcze dłuższą chwilę aż w końcu zasnąłem z telefonem w ręku.






Brak komentarzy:
Prześlij komentarz